About

1475920_10152763889051252_7520867347323136711_n

Ik ben Galini, 28 jaar oud en woon al geruime tijd in het mooie en energieke Amsterdam.

En ik ga voor een half jaar mijn baan gedag zeggen, omdat ik vertrek naar Brazilië! Op naar een nieuw avontuur!

Maar voordat ik met die deur in huis val, eerst even een korte intro over mijzelf.

In het dagelijks leven houd ik van docu’s, koken, filmhuizen bezoeken, sporten, gezellige avondjes met vriendinnen, lekkere wijntjes en reizen. Daarnaast werk ik op dit moment bij HVO-Querido, en begeleid ik cliënten met een psychiatrische aandoening. Ik probeer iedere client te ondersteunen in het vinden van zijn eigen krachten en talenten.  Om zo met deze krachten weer hun eigen leven op de rails te krijgen, een leven zoals zij dat voor ogen hebben. Dat vind ik het mooiste van mijn werk.

In 2008 ben ik voor het eerst naar Brazilie geweest om in een weeshuis vrijwilligerswerk te doen. Het weeshuis, genaamd Recanto Sao Fransisco, ligt in het dorpje Extema wat ander half uur rijden is van Sao Paulo. Hier ontmoette ik 60 kinderen die door omstandigheden niet bij hun ouders konden wonen. Mijn dagelijkse activiteiten bestonden voornamelijk uit de basisverzorging van de kinderen, spelletjes met ze doen en die laatste knuffel en kus voor het slapen gaan. Dit was een hele bijzondere ervaring. Het meest inspirerende voor mij was de veerkracht dat ieder kind in zich heeft. De positieve en hoopvolle blik op de toekomst, de wil om het anders te gaan doen dan hun eigen ouders. Opmerkingen als: ik word voetballer in Europa, ik ga studeren, ik word kapster en ik ga levens redden, passeerde dagelijks de revu. In dat opzicht zijn de kinderen daar niet veel anders dan kinderen hier in Nederland, die het geluk hebben gehad (zoals jij en ik) om hier geboren te mogen worden.

In de jaren daarna ben ik nog vier keer terug geweest, en elke keer de kinderen weer opgezocht. De kinderen die zich, jaar na jaar, steeds meer ontwikkelden naar volwassenheid.

Toen ik in oktober vorig jaar voor een week in Extrema was, heb ik bij thuiskomst besloten om voor langere tijd terug te gaan. Het weeshuis was ondertussen gesloten vanwege bezuinigingen en de kinderen vanaf 13 jaar stonden er weer alleen voor. Jongens en meiden die in het weeshuis nog de grootste ambities hadden en barstten van (verborgen) talenten, brengen nu vaak hun dagen door met wiet roken, op straat hangen of ze raken zwanger. Doordat hun basis is weggevallen, zijn zij alleen maar bezig met overleven. Er is geen tijd meer om na te denken over wat zij nou echt willen in hun leven en wat de mogelijkheden zijn.

Juist omdat ik ze vanaf jongs af aan al ken, raakte het mij om hen nu op deze manier te zien. Omdat ik geloof in het feit dat iedereen een mogelijkheid moet hebben om zijn eigen geluk te creëren, voelde dat ik hier iets mee wilde doen. Nu ga ik terug, om deze jongens en meiden weer op te zoeken en samen met hen te onderzoeken waar hun krachten en mogelijkheden liggen. Zodat zij zelf hun pad weer vinden naar het leven dat zij graag willen.

Hoe ik dit ga aanpakken? Volg mijn blog.

Via deze blog blijven jullie niet alleen op de hoogte van mijn Extrema life maar ook die van de jongeren.